We wtorek 14
grudnia o godz. 15.30 w Bibliotece PWSZ w Elblągu przy ul. Czerniakowskiej odbędzie się
spotkanie autorskie z Bogumiłą Salmonowicz. Poprowadzi je dr hab. Feliks
Tomaszewski literaturoznawca, prof. Uniwersytetu Gdańskiego oraz pracownik
Instytutu Pedagogiczno-Językowego PWSZ w Elblągu.
Pani Bogumiła w czerwcu br. wydała kolejny tomik wierszy, którego tytuł brzmi "Między nami czerwienieją chwile".
Spotkanie będzie transmitowane
na kanale YouTube PWSZ w Elblągu.
Wszystkich
zainteresowanych poezją Pani Bogumiły Salmonowicz zachęcamy do obejrzenia
relacji pod linkiem.

Bogumiła
Salmonowicz poetka, pedagog, coach, terapeutka, wykładowca w PWSZ w Elblągu
oraz Politechnice Gdańskiej. Współorganizatorka cenionego i nagradzanego
Festiwalu Literatury „Wielorzecze”, odbywającego się cyklicznie w Elblągu.
Prowadzi własną Pracownię Doradztwa Personalnego, Edukacji i Terapii. Jej
wiersze można znaleźć w czasopismach kulturalno-literackich, a także w wielu
antologiach – w przekładach na język angielski, ukraiński, włoski, portugalski.
Jest autorką tomów poetyckich: „BoSa (2014), „Abrazje” (2016) oraz
„Femoglobina” (2017). Dwa z nich („BoSa” i „Femiglobina”) uzyskały miano
Elbląskiej Książki Roku. Recenzje tych publikacji ukazały się m.in. w Toposie,
Akancie, Latarni Morskiej, Prowincji. Jak sama mówi: „piszę bo jestem; bo w
moim życiu są ludzie i ich niepowtarzalne emocje, zakręty, epopeje, czarne
dziury, happy endy… Bo dzięki pisaniu porządkuję siebie i odkrywam coraz nowe
mikro i makro przestrzenie. Jestem, więc piszę. Piszę, więc jestem.”
Czytam wiersze Bogny
Salmonowicz „plecami”, jak kazał Eliot, i czuję przebiegające dreszcze.
Współodczuwam drzazgi, ból, cierpienie, czasem widzę błysk nadziei i uśmiech.
Celne słowa, ostre obrazy. Nie wiem, jak żyć, Bogno, nie wiem, ale twoje słowa
powodują, że między nami „czerwienieją chwile”, i dają moc.
--Marta Fox
Poezja Bogumiły
Salmonowicz bywa drapieżna, zmysłowa, pogodna i łagodna, ale nie taką zwiewną,
nieziemską łagodnością pełną kwiatków i bławatków. (…) To intymne wyznanie,
ściszony głos, reagujący na każde drgnienie tego, co zewnętrzne. (…) Jakby
jedyną, właściwą metaforą była forma wyznania, które jeśli dotyka prawdziwych
emocji, staje się podstawową kategorią poetycką.
--Andrzej Fac